Sevgili Anne adaylarına,

Benim yaşadıklarımı size anlatıp hepsini sizinle paylaşmak istedim. Yıllarca anne olmanın özlemini yaşadım . Bana çok kolay geliyordu anne olmak . Aylar ayları kovalıyınca anladımki

Doktora gitmem gerekliydi. Benim ilk Doktor maceram İzmir de tam teşekküllü bir hastanede kontrole giderek başladı.

Onlar her şeyin normal olduğunu sadece psikolojik olduğunu söylediler.Birkac ay daha bekledim. Sonra Istanbul da bir arkadaşın tavsiyesiyle çok büyük bir hastaneye gittim. Oradaki Doktorumuz bu konuyla ilgili deneyimli Cerrahpasa hastanesinin Bölüm Başkanıydı. Aynı zamanda hemşerimdi. Benden rahim filmi, tahlil ve tetkikler istedi. Bende hepsini yaptırıp Doktoruma gösterdim. her şeyin normal olduğunu ilaç tedavisiyle her şeyin hallolacağını söyledi. Doktoruma o kadar güveniyordum ve inanıyordum ki ağzından çıkan sözcüklere bakıyordum Bana elinden gelen her şeyi yapacaklarını tez zamanda anne olacağımı söylemişti. Tam böyle 1 yıl geçirdik. O süreçte birde mantar olmuştum . Bana yanlış teşhis konup rahimde kötü şeyler olacağını söylediler. Tahliller yapıldı ve onkoloji uzmanlarıyla muayene sonucu böyle birsey olmadığı öylendi. Tabi 1 hafta kabus gibiydi. Ne yerde ne gökte gibiydim . Ömrümden 10 yıl gitti sanki. O sevinçli haberi aldıktan sonra rahatladım . Tekrar doktoruma anne olmak istiyorum dedim. Doktorum bu sefer aşılama yöntemiyle bu işin daha kolay olacağını söyledi. O süreci tamamlayıp 13 gün sonra olumsuz haberle karşılastım . Hiç olumsuz birşey olmayacak gibiydi. Doktorumun bana söyledği tek şey sana iyiki bu yöntemi uyguladık yumurta rezervin az sadece anne olabilmek için mikroenjektiyon yoluyla anne olabilirsin dedi. Yine ona güvenerek tekrar onunla bu tedaviye başladım . Bu denememde olumsuzlukla karşılaştım. Sonunda sevgili Doktorum kesinlikle çocuğumun olmayacağını o yüzden benim maddi manevi yıkılmamam için bunu beyninden sil dedi .

Sevgili Doktorum benim tam koskoca 2 yılımı aldı. Psikolojimi altüst etti. O kadar sarsıldım ki bütün hayallerim yıkıldı. Ne gece ne gündüz uyuyordum , çaresizdim . Ne yapabilirdim ? 1 ay sonra içimden bir ses tekrar başka bir doktora gitmemi söyledi. Yine aynı hastanede yine bir Prof, ile Tüpbebek ünitesinin Bölüm Başkanı olan Doktorumun özel hastası oldum. Onunlada 3 mikropenjeksiyon denemem oldu.Gitgide yaşım ilerliyor ve yumurta rezervim azalıyordu. Artık daha çaresizdim . Busefer başka bir yerde başka bir doktorla denemeliydim. Sürekli internetten tedaviyle anne olan kişileri araştıryordum. Onların nasıl süreçten gectiklerini kimlerle çalıştığını öğreniyordum. Sonunda doğru adresi buldum .BAHCECİ ekibiyle tanıştım. Önce sevgili Hocamız Mustafa Beyle tanıştım.Muayene sonucu şansımın %10 olduğunu duymuş oldum. Fakat çok şanslı olmadığımı birkez daha kanıtladı.İlk olarak Süleyman Hocamla bu yolu devam edeceğimi anladım. Artık yeni bir üniversiteye kayıt olmuş gibiydim. Bu üniversiteyi ne olursa olsun bitirmeye çalışıcağım dedim .

Her kliniğe geldiğimde oradaki hastalarla konusup yalnız değilim diyordum kendime. Ben,im gibi yüzlerce binlerce hasta var hepimizin tek istediği hayırlı bir şekilde anne olabilmek , sağlıklı bir bebek sahibi olmak.

Buradada denemem olumsuzdu maalesef. Bir sonrakinde yumurta gelişmedi. Bir sonrakinde yumurta yoktu bu böyle devam etti. Yine 1 yıl geçti. 8. denemeye geldiğimde ise yine tedavi süreci başladı. Tedavi sonrası hamile kaldığımı öğrendim. O güzel haberi aldıktan sonra 4 ayrı hastanede yeniden test yaptırdım . Sonuca inanmıyordum çünkü. Sonucun doğru olduğunu anlayınca dünyalar benim oldu.Allahıma şükrettim bana bu duyguyu yaşattığı için . Artık ben hamileydim. Ben anne olacaktım bundan daha güzel ne olabilirdi ki ?

Hemen Doktorum Süleyman Hocaya sonucu söyledim. 1hafta sonra kontrole çağırdılar.Doktorum ilk kez sonografide görecekti. Süleyman Hoca sonografiye baktı pekte içacıcı şeyler demedi. Birkaç gün sonra tekrar gelmemi istedi. O 5 gün her gün her gece dua ettim. Allahım beni bu duygudan mahrum etme , hayırlısıyla hamileliğim devam etsin diyordum . Hep Allahtan hayırlısını diledim,hala hep hayırlısını isterim. O gün çattı geldi. Muayenede yine kalp atışı duyulmadı. Ve ne yazık ki hamilelilği o gün son buldu. Tam 7 haftalıktı. Kürtajla bebeğim alınmıştı. O kadar üzüldüm ki yıllardan sonra 36 yaşımda hamileliği yaşamıştım. Yinede Allahıma şükrettim bana yaklasık 2 ay hamilelik yaşattı diye. Maalesef bitmişti.

O üzüntüyle yaklasık 3 ay içinde hipoglisemi çıktı. Sürekli kendimi kötü hissediyordum Depresyona girdim . Kilo aldım. Tekrar Süleyman Hocamın yanına geldim ve danıstım. Oda beni Beslenme Uzmanı Dr. Murat Berksoy’a yönlendirdi. Yardım almamı istedi. Murat Hocamla tanıştım. Onunla sıkı bir çalışma sonucu sıkı bir diyet ve spor yaparak 3 ay gibi kısa sürede tam 21 kilo verdim. Artık kendimi daha rahat daha ,iyi hissediyrodum . Murat hocam bana inanılmaz destek verdi. Hem psikolojik hem tıbbi açıdan. Allah ondan razı olsun. Yaklaşık 1 yıl geçti.Artık tekrar denemeye başlamalıydım. İlk kontrolde kist gördüler, kisti patlatıp yok ettiler sonraki ay yumurta görülmedi. Diğer ay 2 yumurta elde edildi. 9. denemeydi bu. Dışarıda döllenme olmadı. Artık ümidim hic kalmamıstı. Pes ettim, hep bir engel çıkıyordu karşıma. Bu olayı artık kafamdan silmeliydim . Spor salonuna gidip stres atmalıydım kafamdan silmeliydim bebek olayını.

Salonda otururken bir arkadasla konusuyor başımdan geçenleri anlatıyordum. O güne kadar kimseyle paylaşmamıstım doğru düzgün. Nasıl odluda anlatmısım okadar dolmuştum ki. O da bana demezmi ablam 44 yaşında hamile kaldı diye . İkiz bebekleri vardı. Hemde 40 deneme yapmıstı. Bende nasıl yani dedim , o bayan heray düzenli olarak yumurta takibi yaptırmıs sonunda olmayınca Kıbrıs ta Yumurta transferi yapmışlar. Beni ablasıyla konusturdu. Oda bana sakın pesetme maddi gücün varsa her ay git baktır ve yaptır dedi bana öyle bir güç geldiki anlatmam mümkün değil. Hemen o gün Kliniği arayıp ertesi güne 10. deneme için randevu aldım . Adetim in 8. günüydü. Süleyman Hocam yine takibe aldı ve 2 yumurta elde ettik. Ve transfer günü 2 yumurta transfer edildi. Bunu hiç kimseyle paylaşmadım . 13 gün sonra kimseye demeden teste gittim .Hastanede hamile olduğumu örgendim dünyalar benim oldu ama inanmakta çok zorlandım . Tam 9 ay boyunca hep ve hiç inanmıyordum . Sanki bu bir rüyaydı çok şükür rahat bir hamilelik yaşadım Doğuma yaklastıkca heyecanım artmıştı . Ultrasonografide gördükçe yüreğim yerinden çıkacak gibiydi. Sonunda 16 ocak 2009 da bir oğlum oldu . Maşallah nurtopu gibi dünyalar güzeli oğlum var. Allah herkese bu duyguyu yaşatsın tarifi mümkün olmayan inanılmaz bir duygu . Sonsuz şükrediyorum ve şu anda her duamda Allah olmamayanlarada bu duyguyu yaşatsın diyorum . LÜTFEN PESETMEYİN VE GÜCÜNÜZÜN YETTİGİ YERE KADAR GİDİN, DOKTORUNUZA GÜVENİN . Onlarada sonsuz tesekkür ediyorum